De beslissing is gevallen.

Frisia en ik gaan dit seizoen niet samen. Dat is de uitkomst.

Ik wil ze wel bedanken. De technische staf, de trainer, de spelers. Ze hebben een vol team, een jonge groep, bijna iedereen bleef. En toch gaven ze mij de kans om mezelf te komen bewijzen. Dat vergeet ik niet.

Is dit een tegenslag? Ik zie het anders. Ik mocht meetrainen met een echt team. Ik voelde waar ik nog moet bijschaven, positiespel, tactisch denken. Maar ik voelde ook: dit niveau kan ik aan.

Weet je nog hoe ik daar stond, in het dug out van Frisia, in Dit Is Maba's Eerste Proeftraining Bij LAC Frisia? Die dag zelf, dat ik er stond, telt voor mij net zo hard mee als de uitkomst nu.

Als je het nooit probeert, kom je er sowieso nooit.

Ik heb deze week ook iets voor mezelf gedaan. Zonder plan besloot ik tijdens het hardlopen om door te zetten tot een halve marathon. Nooit eerder verder dan 12 kilometer. Gewoon omdat ik het wilde, niet omdat het moest. En het lukte.

Dat is waar ik nu sta. Niet meer leven voor de verwachtingen van anderen. Gewoon mijn eigen weg volgen.

Deze reis is inmiddels door miljoenen mensen gevolgd. Daar ben ik oprecht dankbaar voor. En achter de schermen bouw ik aan iets groters. Een aankondiging komt eraan.

Speel jij zelf nog op amateurniveau en jaag je dezelfde droom na? Stuur me een DM. Ik meen het.